«هدف رؤسای مشترک گروه مینسک حل مناقشه نبود.»
به گزارش آپا، الهام علیاف رئیسجمهور جمهوری آذربایجان این سخنان را در مراسم افتتاحیه سیزدهمین مجمع جهانی باکو بیان کرده است.
وی گفت: «وقتی به آنچه امروز در جهان رخ میدهد نگاه میکنیم – ایجاد کانونهای جدید تنش و ادامه درگیریهای طولانیمدت – میبینیم که اینها تهدیدی جدی برای نظام روابط بینالملل ایجاد میکند. این موضوع همچنین تهدیدی برای حقوق بینالملل است. زیرا زمانی که حقوق و قواعد بینالمللی نقض میشود، تمامیت ارضی کشورها پایمال میگردد و قطعنامههای سازمانهای بینالمللی نادیده گرفته میشود، نظم جهانی دچار تزلزل میشود.
به نظر من، تجربه کشوری که مورد اشغال قرار گرفته، پاکسازی قومی و نسلکشی را تجربه کرده، اما بعدها حاکمیت، تمامیت ارضی و کرامت خود را با استفاده از زور بازگردانده و سپس به دشمن شکستخورده صلح پیشنهاد داده است، تجربه مهمی است که میتواند با جامعه بینالمللی به اشتراک گذاشته شود.
من بارها تأکید کردهام که ما تنها روی کاغذ با ارمنستان به صلح نرسیدهایم. هفت ماه پیش توافقنامه صلح پاراف شد و بیانیه مشترکی نیز پذیرفته شد. در عین حال، ما در شرایط صلح واقعی زندگی میکنیم. وضعیت در مرز آرام است، دیگر تیراندازی وجود ندارد و قربانی و تلفات هم وجود ندارد.»
ما تمام محدودیتهای حمل و نقل کالا به ارمنستان از مسیرهای مختلف را لغو کردهایم. ما صادرات فرآوردههای نفتی حیاتی برای آنها را آغاز کردهایم و بدین ترتیب این نشان میدهیم که به صلحی نه کوتاهمدت، بلکه پایدار و همیشگی متعهد هستیم. این استراتژی و سیاست ماست. این موضوع همچنین بار دیگر نشان میدهد که آذربایجان کشوری صلحطلب است. کسانی که در جریان جنگ دوم قرهباغ و عملیات ضدتروریستی پس از آن ما را متهم میکردند، یا دوراندیش نبودند یا جانبدارانه قضاوت میکردند. زیرا کاری که ما انجام دادیم کاملاً مطابق با قوانین بینالمللی بود. ما برای دستیابی به صلح از زور استفاده کردیم و امروز این را در عمل نشان میدهیم. گاهی لازم است چنین گامهایی برداشته شود. بهویژه زمانی که کاملاً مطمئن هستید حق با شماست، نباید به کسانی که در برابر شما قرار میگیرند و میخواهند به منافع شما آسیب برسانند توجه کنید.
همچنین یک تجربه مهم دیگر نیز داریم که میتوانیم آن را با کشورهایی که در شرایط جنگی هستند به اشتراک بگذاریم. زمانی که به صلح با ارمنستان دست یافتیم، اصرار داشتیم که هیچ میانجیای وجود نداشته باشد. میانجیگری ۲۸ ساله گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا در واقع یک شکست بود. هدف رؤسای مشترک این گروه حل مناقشه نبود، بلکه منجمد کردن آن و استفاده از آن بهعنوان اهرم فشار بر هر دو کشور بود. به همین دلیل تصمیم گرفتیم از این «میانجیگری» صرفنظر کنیم. این فقط یک نظریه نیست، بلکه یک تجربه واقعی است. ما آن را تجربه کردهایم و امروز نیز نتایج آن را میبینیم. بنابراین فکر میکنم هنگام جستوجوی راهحل برای مناقشات موجود، این تجربه حتماً مورد توجه قرار خواهد گرفت.»