خبر

صفحه اصلی

خبر

رسانه ها: ۱۷ هزار اسلحه که پس از جنگ دوم قره باغ در ارمنستان ناپدید شده اند ممکن است در دست ایران باشد

24 ژانویه 2024 11:28 (UTC +04:00)

وزیر امور داخلی ارمنستان، واگه کازاریان، چند روز پیش اعلام کرد که ۱۷ هزار سلاح متعلق به ارتش پس از جنگ دوم قره باغ ناپدید شده است.

وب سایت معتبر «یو ریپورتر» که در بروکسل فعالیت می کند، تحقیق جالبی در این زمینه منتشر کرده است.

آپا مقاله «یو ریپورتر» با عنوان «بی ثبات کننده منطقه: قربانیان سلاح های خودکار گمشده ارمنی چه کسانی هستند؟» را تقدیم می کتد:

«سربازان ارمنی به نحوی توانستند ۱۷ هزار اسلحه را از دست بدهند. این یک شوخی نیست، به گفته وزیر امور داخلی ارمنستان واگه کازاریان، در انبارها این تعداد اسلحه وجود ندارد. سلاح های تهاجمی اصلی ارتش ارمنستان، تفنگ های تهاجمی کلاشینکف ساخت روسیه هستند.

تصور این عدد یعنی ۱۷۰۰۰ سخت است. تصور کنید که این همه سلاح برای مسلح کردن ۳.۵ تیپ پیاده کافی است! تعداد کل ارتش ارمنستان ۶۵ هزار نفر است، بنابراین سلاح های از دست رفته برای یک چهارم پرسنل کافی است. اگر آن ۱۷ هزار سلاح به درستی بسته بندی می شد، بیش از ۱۴۰۰ جعبه نسبتا بزرگ و سنگین (هر کدام ۱۲ اسلحه) که برای جابجایی سلاح ها به بیش از ۱۰ کامیون نظامی نیاز یود.

به گفته کازاریان، این تسلیحات در پایان سال ۲۰۲۰، پس از جنگ ۴۴ روزه که در آن آذربایجان بیشتر منطقه قره باغ تحت اشغال ارمنستان را آزاد کرد، ناپدید شد. این سلاح ها در طول جنگ گم نشدند و یا توسط نیروهای آذربایجان دستگیر نشدند، آنها پس از درگیری ناپدید شدند.

کزاریان همچنین خاطرنشان کرد که او «نگران مسئله تسلیحات و مهمات» است، زیرا می تواند «عواقب بالقوه ای برای امنیت و ثبات منطقه» داشته باشد. یعنی علاوه بر اسلحه، کمبود مهمات هم دارند و هیچکس میزان آن را نمی داند.

اگر تسلیحات توسط مردم محلی به سرقت می رفت، هر گونه شورش مدنی احتمالاً به درگیری های خونین تبدیل می شد و منجر به فروپاشی دولت می شد. اما اگر وضعیت سیاسی ارمنستان و اعتراضات گاه و بیگاه توده ای که به قیام مسلحانه تبدیل نمی شود را در نظر بگیریم، احتمالاً این سلاح ها دیگر در این کشور وجود ندارد. مخفی کردن ۱۷ هزار سلاح خودکار در کشوری مانند ارمنستان دشوار است.

الان این سلاح ها کجاست؟ آنها قطعا با عبور از مرزهای ترکیه، گرجستان و آذربایجان ارمنستان را ترک نکردند. تنها یک کشور همسایه وجود دارد که علاقه زیادی به خرید سلاح در هر نقطه از کره زمین دارد - ایران. تهران به عنوان حامی اصلی سازمان های تروریستی مختلف، به طور مرتب سلاح های سبک و سنگین آنها را تامین می کند.

اسلحه های ساخت روسیه ارزش بیشتری دارند. آنها اساسا غیر قابل ردیابی هستند. ایران نمونه های ساخت خود را از تفنگ تهاجمی کلاشینکف و تفنگ های تهاجمی کلف یا کلس تولید می کند. اما تفاوت های جزئی در طراحی، کیفیت پایین کلاشینکف تولیدی ایران، «نشانه گذاری» کارخانه و ... دارند. آنها به راحتی قابل تشخیص هستند. اولویت ارسال تسلیحات ساخت روسیه به حوثی ها، حزب الله یا حماس است، هیچ کس دقیقاً نمی داند اینها(اسلحه) از کجا آمده است.

امروز، ایروان به لطف کمک فعال ارمنستان که بخش مهمی از اتحاد ایران و روسیه به دلیل حمایتش در دور زدن تحریم ها است، محلی برای دستیابی به چنین سلاح هایی است.

تصور کنید که از سال ۲۰۲۰، تفنگ های تهاجمی کلاشینکف که از ذخایر نظامی ارمنستان «ناپدید» شده اند، می توانستند به دست حماس بیفتند و در حملات تروریستی ۷ اکتبر در اسرائیل مورد استفاده قرار گیرند.

یک سال پیش، تبلیغات روسیه به طور فعال این نسخه را تبلیغ می کرد که سلاح های ارسال شده به اوکراین به دست جنایتکاران می رسد. گفته می شود که صدها سلاح گرم به باندهای مختلف در اروپای شرقی فروخته شده است. اگرچه شواهد نسبتاً قطعی نبود، اما سروصدای زیادی در رسانه ها در مورد آن وجود داشت. البته این احتمال وجود دارد که جنایتکاران بتوانند از منطقه جنگی سلاح تهیه کنند.

سارا میلر، نویسنده مقاله می‌گوید: «اما جای تعجب است که ما در مورد ۱۷ هزار اسلحه مفقود شده در کشوری هم مرز با ایران که بزرگترین تأمین‌کننده سلاح برای تروریست‌ها است، بحثی نمی کنیم».