با رد کلمه «آذر» یا «آذری»، ما خود و دولت خود را رد میکنیم.
به گزارش آپا، این مطلب را حکمت بابااوغلو، نماینده مجلس ملی و در جلسه کمیته حقوق بشر، در پاسخ به اعتراض همکارش سیّاد آران نسبت به استفاده از واژه «آذری» بیان کرده است.
حکمت بابااوغلو گفت: «ترکیب «آذ- ار» در قرن هفتم در کتیبههای اورخان و بر روی سنگ تونیوکوک نوشته شده است. تونیوکوک اشاره میکند که من «آذ آریَم». سپس می نویسد که قوم ما، آز، در بایتایگا، یعنی در اعماق تایگا، زندگی می کند. برای نخستین بار نام آذربایتایقان آنجا ذکر شده است. اعراب آن را آذربایداقان مینامند. گفته میشود که نام «آذری» را استالین به ما داده است. پس به طبری چه بگوییم؟ ریشه قومی ما «آذ» است.»
او ادامه داده است: «آذریه منطقهای است که به نام آشور شناخته میشده است. متأسفانه تاریخنگاران آن را تحریف کردهاند. پادشاه آذریه، آشور، « شلمنسر» است. این نام از واژههای «حمله کردن، حمله ، مهاجم» شکل گرفته است.»
در مورد پسوند «-ی» نیز، گفته شده که محصتی گنجهای در قرن دوازدهم «گنجهای» مینوشت، نظامی گنجوی نیز « گنجوی» مینوشت و در کتیبه مقبره محمود قشقاری نیز با خط عربی «قشقاری» نوشته شده است.
بعلاوه، این ایده که «قومی به نام «آذری» با ریشه فارسی در ایران وجود دارد» یک جعل است. حتی اگر با ذرهبین جستجو کنید، نمیتوانید آن را پیدا کنید. چنین گروه قومی در ایران وجود ندارد، زیرا آنها همان ما هستیم.»